Stoorzenders

Hyperventilatie en wat mij daarbij hielp

Begin twintig was ik toen ik voor het eerst kennismaakte met het trio Angst, Paniek & Depressie. Ik wist toen nog niet dat zij het waren, want ze stelden zich niet aan me voor. Ze overvielen me en hielden me in hun greep met hun monsterlijke klauwen en giftige praatjes. Ik kon geen kant meer op en voelde me intens bang en zwaarmoedig; mijn belevingswereld was donker, benauwend en uitzichtloos.  

Ik dacht dat ik dood ging

Soms lieten ze me een periode met rust en kon ik weer opkrabbelen – maar regelmatig besprongen ze me vanuit een onverwachte hoek en trokken me mee naar de bodem van hun diepste put.

Daar zat ik dan, totaal in de ban van Paniek. Mijn trillende spieren kon ik niet onder controle krijgen. Mijn hart sloeg in angstaanjagend tempo op hol, onregelmatig bonkend en fladderend. Een loodzware steen beklemde mijn borstkas waardoor ik bijna niet kon ademen. Het koude zweet brak me uit. Mijn hoofd voelde raar licht en draaierig en duizenden naaldjes prikten rond mijn mond en in mijn vingers. En – héél eng – ik was totaal vervreemd van mezelf. Ik ging dood!

Symptomen van hyperventilatie, weet ik nu. Of liever: hyperventilatie als symptoom van de paniekaanval. Wist ik veel…

Ik wilde weg, weg, weg!
Vluchten, weg van die plek. NU!
Zo snel mogelijk veiligheid en zekerheid zoeken – die ik nergens vond.

Alle zeilen bij om te overleven

Zo werd het leven voor mij een strijd. Ik probeerde me te verstoppen voor mijn kwelgeesten. Feesten en partijen, lawaaierige winkelstraten en andere drukte meed ik als de pest. Doodsbang dat Paniek en zijn maten zouden opduiken om mij weer ademnood en hartkloppingen te bezorgen.

Ik moest alle zeilen bijzetten om te overleven.

Door adem– & ontspanningstherapie Methode Van Dixhoorn werd duidelijk dat ik continu in een staat van sterk verhoogde spanning verkeerde en zo’n beetje chronisch hyperventileerde. Ik was helemaal uit balans. Geen wonder dat ik al die tijd een makkelijke prooi was voor het ondermijnende trio.

Van overleven naar floreren

De situatie verbeterde stap voor stap. In de loop van de tijd leerde ik in de adem- en ontspanningstherapie:

  • te ‘luisteren’ naar de signalen van mijn lijf
  • wat ik kan doen om rust en balans te vinden
  • mijn ademhaling te benutten als graadmeter van spanning én als middel om spanning te reguleren
  • hoe sterk het verband is tussen een vrije, ruime adem en innerlijke kalmte

Mijn lichaamsbewustzijn werd groter en mijn fundament steviger. Mijn zelfvertrouwen groeide en ik durfde weer naar buiten. Wandelen in de natuur heeft het herstelproces enorm versterkt.

Ik realiseerde ook me hoe belangrijk het is jezelf te blijven voeden met dingen waar je energie van krijgt. Ik kreeg weer oog voor de mooie dingen in mijn leven en kon er steeds meer van genieten. Mijn wereld werd lichter, kleurrijker en vol van belofte.

Inmiddels heeft overleven plaatsgemaakt voor floreren. Ik leef mijn leven aandachtig en voluit en geniet van alle groei en bloei.

Regelmatig uitdeuken en herstellen

Er zijn heus nog wel dagen dat ik me net een gehavend koekblik voel, met krassen en butsen door het gebruik. Want ik blijf het leven zo nu en dan ‘veel’ vinden. Ik heb regelmatig tijd nodig om uit te deuken en te herstellen. En weer in balans te komen. Maar ik weet dat ik alles wat ik daarvoor nodig heb in overvloed kan vinden in de natuur: rust, stilte, frisse lucht en ruimte.

Ik kom het trio nog wel eens tegen. Dan recht ik mijn schouders, kijk ze in de ogen en groet vriendelijk. Onmiddellijk maken ze zich klein en verdwijnen uit mijn zicht. Er valt zo goed als niets meer bij mij te halen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *